Przejdź do głównej zawartości

Techniki promptowania - instrukcja, przykład, kroki

Kobieta przy biurku przegląda kartki z przykładami, w tle notatki i siatka połączeń - techniki promptowania

Wtedy, gdy sama instrukcja nie daje użytecznego wyniku: kolejny szczebel dokładasz dopiero, kiedy poprzedni nie trafia. W ćwiczeniu wysyłasz to samo zadanie dwa razy, jako samą instrukcję i z rozpisanymi krokami, i zapisujesz, która wersja zadziałała. Pięciu nazw z prac naukowych nie trzeba tu znać.

Poprawiasz tylko to, co nie wyszło (format albo rachunek), i decydujesz o tym po pierwszej odpowiedzi, nie przed nią.

Szczebel 1 - sama instrukcja. Zero-shot znaczy: zero przykładów. Model dostaje samo polecenie. Wystarcza, gdy format jest oczywisty (“przetłumacz”, “streść w trzech zdaniach”, “tak/nie”).

Szczebel 2 - dwa przykłady. Przykład: chcesz, żeby model oceniał opinie klientów Twoimi słowami - “Super” albo “Beznadzieja” - a nie własnymi. Wtedy pokaż mu dwie gotowe pary w tym samym układzie:

Opinia: "Paczka w dwa dni, buty jak na zdjęciu." Ocena: Super
Opinia: "Czekałam trzy tygodnie, rozmiar się nie zgadza." Ocena: Beznadzieja

To samo działa, gdy pola w wyniku mają iść zawsze w tej samej kolejności. Liczy się bardziej jakość przykładów niż ich liczba: jeśli wzorzec jest zły, model go po prostu powieli. Anthropic radzi 3-5 różnych przykładów (dokumentacja Claude). W literaturze ten szczebel nazywa się few-shot, czyli “kilka przykładów”.

Szczebel 3 - kroki widać. Chain-of-thought (łańcuch myśli) to prośba, żeby przed wynikiem pojawiły się etapy. Ma sens przy liczbach, warunkach, “jeśli A to B”. Nie ma sensu przy “popraw literówki”.

Przy modelach rozumujących (to te z trybem “myślenia”, które zastanawiają się przed odpowiedzią) kroki często dzieją się w środku, zanim cokolwiek widać na ekranie. Tam zamiast “pomyśl krok po kroku” opisz cel i to, co uznasz za dobrą odpowiedź (tak radzą OpenAI i Anthropic).

Wieloetapowy plan, a nie jedna zagadka, jest w rozumowaniu. Prośbę, żeby model sam poprawił Twój prompt, znajdziesz w bazie.

Zadanie: ile wolnych miejsc siedzących zostało?
Restauracja ma 15 stolików. Każdy stolik ma 4 krzesła.
3 stoliki są zepsute i nie można ich użyć.
Przy 8 stolikach siedzą już goście (wszystkie krzesła zajęte).
Rozpisz każdy krok. Na końcu sama liczba.

Liczba, do której zmierzasz: 16. (60 krzeseł, minus 12 zepsutych, minus 32 zajęte.) Jeśli wynik jest inny, widać, w którym kroku się rozjechało. Przy samej instrukcji tych kroków często nie widać.

  1. Nowa rozmowa. Wklej to samo zadanie o restauracji bez zdania “rozpisz każdy krok”.
  2. Druga nowa rozmowa. Wklej wersję ze strony, z krokami i “na końcu sama liczba”.
  3. Zapisz dwie liczby i czy w drugiej widać, skąd się wzięły.

Zaliczenie: dwie liczby na kartce i jedno zdanie, która wersja dała się sprawdzić. Nie “która ładniejsza”. 16 w drugiej wersji zalicza, nawet jeśli pierwsza też trafiła.

Typowy wynik: pierwsza zgaduje albo pomija zepsute stoliki. Druga bywa dłuższa i da się zderzyć z rachunkiem. Liczbę i tak liczysz na kartce - Weryfikacja.

Jeśli nic nie zgrzyta i zostaje czas: trzecia rozmowa z dwoma mini-przykładami (inny lokal, inna liczba stolików, pokazany tok i wynik), bez frazy o krokach. Porównaj, czy przykłady pomogły, czy tylko zjadły miejsce.

  • Sama instrukcja to pierwszy szczebel i wystarcza, gdy format jest oczywisty.
  • Przykłady ratują kształt. Kroki ratują rachunek i warunki. Nie mieszaj obu na starcie.
  • Przy trybie myślenia zamiast frazy “pomyśl krok po kroku” opisz cel.

Następny krok: Rozumowanie w promptach - gdy zadanie ma kilka kroków, najpierw plan, potem decyzja.

Częste pytania

Czym jest zero-shot?

To polecenie bez ani jednego przykładu - sama instrukcja i wiedza z treningu. Na tej stronie to pierwszy szczebel, nie "gorsza wersja".

Kiedy dodać przykłady, a kiedy kroki?

Przykłady, gdy model nie trafia w etykiety, kolejność pól albo ton. Kroki, gdy psuje się rachunek, warunek albo kolejność decyzji. Nie dokładaj obu "na wszelki wypadek".

Czy "pomyśl krok po kroku" zastępuje tryb myślenia?

Nie. W zwykłej rozmowie (bez trybu myślenia) to prośba, żeby tok rozumowania był w odpowiedzi. Przy modelu, który i tak myśli w środku, ta fraza bywa zbędna. Szczegóły są w modelach rozumujących.

made with ❤️ by aitomate.pl - Łukasz Podgórski